ALFONS (staro-wysoko-niemieckie adal – szlachetny i funs skory [do walki] albo: al – cały i funs – skory, rwący się [do walki]) – imię męskie, pochodzenia niemieckiego, używane także u nas.
ALFONS
Reply
Author Archives: Imiennik
ALEKSY
ALEKSY (Alexis, Alexius – łaciński skrót od imienia Aleksander) – imię męskie rozpowszechnione w wielu krajach dzięki średniowiecznej legendzie o młodzianie, który porzuciwszy dom bogatego ojca, wiódł nędzny żywot żebraka i zmarł około 420 roku n.e. pod schodami domu rodzioielskiego, rozpoznany przez najbliższych dopiero po śmierci.
ALEKSANDER
ALEKSANDER (greckie Aleksandros – dosłownie obrońca mężów lub odpierający mężów, od greckiego alekso – bronię się przed kimś, odpieram i aner, andrós – mąż, mężczyzna) zaszczytne imię, jakim Grecy nazywali drugiego syna Priam i Hekaby, Parysa, tego samego, który rozstrzygnął spór toczony między trzema boginiami i przyznał jabłko Afrodycie jako najpiękniejszej, a następnie z jej pomocą uprowadził Helenę, żonę króla Myken Agamemnona, doprowadzając w ten sposób do wybuchu wojny trojańskiej.
ALDONA
ALDONA – litewskie imię żeńskie, związane – być może – ze znanym ze źródeł staropruskich imieniem Al-degut, spotykane także u nas.
ALBIN
ALBIN (łacińskie albinus – sztukator, tynkarz) – imię męskie, które oczywiście ma związek z łacińskim albus – biały, nic nie jest po prostu – jak podaje większość autorów książek o imionach własnych – zdrobnieniem tego przymiotnika, niby „bialutki, bieluchny czy bielusieńki” (po łacinie albulus), lecz rzeczownikiem oznaczającym zawód i używanym jako przydomek w trzyczęściowych nazwiskach rzymskich składających nie z imienia (praenomen), nazwiska rodowego (nomen gentile, gentilicium) i przydomka (cognomen), np. Aulus Postumius Albinus, konsul z 155 roku p.n.e., autor napisanej po grecku historii Rzymu.
ALBERT
ALBERT (Adalbert; także: ALBRECHT, skrócenie te staro-wysoko-niemieckiego Adalbrecht – jaśniejący szlachetnym pochodzeniem, szlachetnością) – imię męskie często występujące w średniowieczu, zwłaszcza w Niemczech, skąd bardzo wcześnie przedostało się do Francji w formie Audilbert, Aubert, Aupert, Auvert, Aubertin i Bertin.
AGNIESZKA
AGNIESZKA (greckie hagnós, -e, -ón – czysty, święty, bez zmazy) – imię żeńskie popularne od początków IV wieku n.e.
AGENOR
AGENOR (greckie agenor – mężny, bohaterski, od age – podziw, zdumienie, czy też agan – zbyt, nazbyt i aner, andrós – mąż) – w mitologii greckiej imię syna Posejdona i Libii, ojca Kadmosa i Europy, króla Fenicji, a także imię jednego z wodzów trojańskich, który zdradził Troję i nawiązał kontakt z oblegającym miasto Agamemnonem. Na przełomie IV i III wieku p.n.e. imię to nosił jeden z najsłynniejszych znawców muzyki – Agenor z Mityleny.
AGATA
AGATA (greckie agathós, -e, -ón – dobrze urodzony, szlachetny, dobry) – imię żeńskie nawiązujące do Agaty z Katanii (zim. w 251 r. n.e.). U nas imię to skojarzyło się nierozerwalnie z popularnym programem telewizyjnym na dobranoc (Jacek i Agatka).
ADRIAN
ADRIAN (łacińskie Hadrianus, -o, -um albo Adrianus, -a, -um – należący do miasta Adrii w Picenum w środkowo-wschodniej Italii, mieszkaniec tegoż miasta; Marę Hadrianum – Morze Adriatyckie) – imię męskie głośne od czasów cesarza rzymskiego Publiusza Eliusza Hadriana (117-138 n.e.).