ALBIN (łacińskie albinus – sztukator, tynkarz) – imię męskie, które oczywiście ma związek z łacińskim albus – biały, nic nie jest po prostu – jak podaje większość autorów książek o imionach własnych – zdrobnieniem tego przymiotnika, niby „bialutki, bieluchny czy bielusieńki” (po łacinie albulus), lecz rzeczownikiem oznaczającym zawód i używanym jako przydomek w trzyczęściowych nazwiskach rzymskich składających nie z imienia (praenomen), nazwiska rodowego (nomen gentile, gentilicium) i przydomka (cognomen), np. Aulus Postumius Albinus, konsul z 155 roku p.n.e., autor napisanej po grecku historii Rzymu.

Forma żeńska: ALBINA.

Skróty i zdrobnienia: Albinek, Binek, Binio (od Albina). Albinka, Binka (od Albiny).

W innych językach: niem. Albin, fr. Aubin.

Od imienia Albin biorą początek następujące nazwiska: niem. Albin, Albinus, Albien, fr. – Aubin, pol. – Albiński, Albinowski, hol. – Binus.

Z imieniem Albin związane jest przysłowie: Na Albina rzadka u ludzi mina, bo post się zaczyna.

Znani Polacy: Albin Dunajewski (1817-1894), uczestnik walk o niepodległość w zaborze austriackim, spiskowiec, później arcybiskup krakowski i kardynał.

Z literatury pięknej znani są: Albin ze „Ślubów panieńskich” A. Fredry, bohater „Cierpień Albina” A. Kasperowskiego.

Imieniny: 5.II. LIII. 23.VI. 22.VII. 6,15.IX. (Albina); I6.XII. (Albiny).